Home

De visie van "Multiple Talented"

In plaats van tegen beperkingen en problemen aan te lopen, willen wij op zoek gaan naar de talenten en mogelijkheden van ieder kind! Zodat zij zich kunnen ontwikkelen tot wie ze werkelijk zijn: In balans met zichzelf en de wereld om hen heen.
 

Enkele uitspraken van Howard Gardner, de grondlegger van de MI theorie waaruit ik o.a. werk:

Ik wil dat mijn kinderen de wereld begrijpen en dit niet alleen omdat die fascinerend en de menselijke geest nieuwsgierig is. Ik wil dat ze hem zo begrijpen dat ze in staat zullen zijn om hem tot een betere plaats te maken. Kennis is niet hetzelfde als moraliteit, maar we moeten inzicht hebben als we de vergissingen uit het verleden willen vermijden en op een productieve manier willen verder gaan. Een belangrijk deel van dat begrijpen houdt in dat we weten wie we zijn en wat we kunnen doen. Uiteindelijk moeten we onze inzichten voor onszelf integreren. Het is het ultieme inzicht dat we oordeelskwesties uitvoeren als mensen in een niet perfecte wereld die we ten goede of ten kwade kunnen veranderen. (Howard Gardner 1999)

In de hoogtijdagen van de psychometrische en behavioristische tijdperken geloofde men over het algemeen dat intelligentie een afzonderlijk kenmerk was dat werd overgeërfd en dat mensen – in het begin een onbeschreven blad – konden getraind worden om om
het even wat te leren, op voorwaarde dat het op de juiste manier werd aangeboden. Vandaag geloven steeds meer onderzoekers net het omgekeerde: namelijk dat er een veelheid aan intelligenties bestaat die nogal onafhankelijk zijn van elkaar. Elk van deze intelligenties
zou zijn eigen sterkten en beperkingen hebben. Volgens hen is de geest ver van onbeschreven bij de geboorte en is het onverwacht moeilijk om dingen te onderwijzen die ingaan tegen de vroege en ‘naïeve’ theorieën die de natuurlijke krachtlijnen binnen een
 intelligentie en de aanverwante terreinen op de proef stellen. (Howard Gardner 1993)
 

Inspiratie:

Je bent een wonder!
Elke seconde dat we leven is een nieuw en uniek moment in het heelal, een moment dat nooit meer terug zal komen...
En wat we leren we aan onze kinderen? We leren hun dat 2 + 2 vier is en Parijs de hoofdstad van Frankrijk. Wanneer zullen we hen eens gaan leren wie ze werkelijk zijn? We zouden tegen ieder van hen moeten zeggen... Weet je wel wie je bent? Je bent een wonder! Je bent uniek!

In alle jaren die verstreken zijn is er nooit een kind geweest als jij. Met jouw armen, jouw benen, jouw mooie vingers, jouw manier van bewegen. Misschien word je een Shakespeare, een Michelangelo, een Beethoven. Je kunt in principe alles. Ja, je bent een wonder!
En als je volwassen bent, zul je dan in staat zijn een ander, die net als jij een wonder is, kwaad te doen?
Je moet eraan werken, we moeten er allemaal aan werken, dat de wereld al zijn kinderen waardig zal zijn.



Als een kind...
Als een kind opgroeit met kritiek,
leert het veroordelen;
als een kind opgroeit met vijandigheid,
leert het vechten;
als een kind belachelijk wordt gemaakt,
leert het verlegen zijn;
als een kind opgroeit met verdraagzaamheid,
leert het geduldig zijn;
als een kind opgroeit met aanmoediging,
leert het zelfvertrouwen;
als een kind geprezen wordt,
leert het waarderen;
als een kind eerlijk wordt behandeld,
leert het rechtvaardig zijn;
als een kind veilig opgroeit,
leert het vertrouwen hebben;
als een kind goedkeuring krijgt,
leert het zichzelf  aardig vinden;
als een kind acceptatie en vriendschap ervaart,
leert het liefde in de wereld te brengen.
 

"'We vragen onszelf: Wie ben ik om briljant te zijn, prachtig, talentvol, fantastisch? Maar wie ben je omdat niet te zijn? Je bent een kind van God. Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst.'"
Nelson Mandela

 

Om eens over na te denken:

 Waarom sturen we kinderen naar scholen waar onderlinge wedijver wordt toegelaten en aangemoedigd. Waar de ‘beste’ zijn en het
meeste ‘leren’ wordt beloond, waar prestaties worden gemeten en vooruitgang in eigen tempo nauwelijks wordt geaccepteerd.
Waarom brengen we niet naar buiten wat natuurlijker wijze in een kind aanwezig is, dan proberen er iets in te stoppen dat onnatuurlijk is voor het kind?
Wij leren onze kinderen wat ze moeten denken in plaats van ze te leren denken.
We leren kinderen niet wat het betekent verantwoordelijk te zijn. En als jij niet verantwoordelijk bent voor de keuzes die de mensheid
heeft gemaakt en blijft maken, wie is het dan wel? Zolang je niet bereid bent overal de verantwoordelijkheid voor te aanvaarden, kun je ook niets veranderen. Scholen zouden een belangrijke rol moeten spelen in dit soort onderricht.
Gegevens uit een vroegere tijd of over vroegere ervaringen moeten alleen maar een basis vormen voor nieuwe vragen. Wat hebben we ervan geleerd.
Onderwijs zou vooral wijsheid bij moeten brengen.
Een bepaalde hoeveelheid kennis moet worden doorgegeven maar weet dit: Kennis raakt verloren. Wijsheid raakt nooit vergeten.
Wijsheid is toegepaste kennis.
Laat een kind dingen zelf ontdekken.
We zouden onderwijs moeten geven in kritisch denken, probleemoplossing en logica.
Kinderen hun eigen kritische denkprocessen laten ontwikkelen.
We zouden programma’s moeten ontwikkelen die een beroep doen op ontwikkeling van talenten en vaardigheden in plaats van bijgebrachte feiten te herinneren, gebaseerd op oefening van het geheugen in plaats van vaardigheden.
We zouden gebruik moeten maken van onderwijs concepten, niet studieobjecten.